Երեխաների թրաֆիքինգի կանխարգելման գործընթացում մեծ դեր է խաղում street-working-ը, քանի որ հենց փողոցի երեխաներն են ամենախոցելի խումբը: Վերջիններիս կարելի է պայմանականորեն բաժանել երկու մեծ խմբերի.

• Փողոցի երեխաները այն երեխաներն են, որոնք խնամակալությունից դուրս են մնացել և ապրում, գիշերում են փողոցում:
• Երեխաներ փողոցում այն երեխաներն են, որոնք ունեն տուն և ընտանիք, բայց դուրս են գալիս փողոց գումար վաստակելու, ընտանիքին օգնելու նպատակով: Հաճախ դա արվում է ստիպողաբար, դաժան պատժի սպառնալիքի նախապայմանով: Այս երեխաներին սովորաբար կարելի է տեսնել մանր ապրանքներ վաճառելիս, բեռնակրությամբ զբաղվելիս: Կան դեպքեր, երբ վերը նշվածը ուղղորդվում է մարմնավաճառությամբ և/կամ փոքր իրավախախտումներով:

Street-working-ի փիլիսոփայությունն է այս երեխաներին հնարավորություն տալ իրենց հասակակիցների պես ապրել, իրենց ընտանիքներում, բարենպաստ պայմաններում, ուսում և մասնագիտություն ստանալու հնարավորությամբ:

Street-working-ի գաղափարախոսությունն այն է, որ թե երեխաները, թե իրենց ծնողները հասկանան, որ.

• Կյանքը փողոցում փակուղի է երեխաների համար,
• Կյանքը փողոցում անցկացնող, դպրոց չհաճախոխ երեխային սպառնում է տգետ, մարմնավաճառ, հանցագործ դառնալու վտանգը,
• Փողոցի տված կարճաժամկետ հնարավորությունները ուղղորդվում են բազմաթիվ վտանգներով,
• Մուրացկանությամբ զբաղվող երեխաները ի վերջո հասարակությունից լքվում են, մեկուսացվում և պիտակավորվում:

Street-working-ի մոտեցումերն են`

• Չդիտել երեխաներին որպես զոհ, այլ որպես համագործակից,
• Երեխային հասարակության մեջ ներգրավելու համար ստանձնել ուղեկցողի, այլ ոչ թե օգնականի դեր,
• Հաջողության հասնելու համար անել ամեն ինչ, որ շահառուն նախաձեռնություն դրսևորի:

Street-worker-ները աշխատանքի ընթացքում պետք է առաջնորդվեն հետևյալ սկզբունքներով`

• անչափահասների շահերի պաշտպանություն
• վստահություն
• չդատապարտում
• անկեղծություն
• գաղտնապահություն

Street-working-ի նպատակն է`

• Հայտնաբերել փողոցում հայտնված և որոշակի գործունեությամբ /մուրացկանություն, մանրավաճառություն/ զբաղվող երեխաներին
• Դիտարկել այդ երեխաների վարքը, նրանց միջավայրը,
• Վերահսկել այդ երեխաների ներկայությունը փողոցում
• Տրամադրել խորհրդատվություն, վարել անհատական զրույցներ

Որպեսզի հերթապահությունները լինեն արդյունավետ, դրանք պետք է լինեն շաբաթական 2 անգամ, իսկ տևողությունը 2 ժամ, ընդ որում և ցերեկային, և երեկոյան ժամերին: Հերթապահությունները անհրաժեշտ է իրականացնել քաղաքի առավել բանուկ հատվածներում` մետրո-կայարաններին, գետնանցումներին, եկեղեցիներին, շուկաներին, հյուրանոցներին, ռեստորաններին, կինո-թատրոններին և այլ ժամանցային վայրերին հարող տարածքներում, զբոսայգիներում և այլն: Յուրաքանչյուր հերթապահությանը պետք է մասնակցեն առնվազն 2 մասնագետ` սոցիալական աշխատող և հոգեբան, ցանկալի է տղա և աղջիկ:

Առաջին հանդպման ժամանակ street-worker-ները պետք է ներկայանան և պատմեն իրենց աշխատանքի մասին /ինչ են նրանք անում և ինչու/, և առաջին հանդիպումը պետք է տևի մինչև 30 րոպե, որի ընթացքում street-worker-ները պետք է ստանան նվազագույն տեղեկատվությունը երեխայի մասին: Այնուհետև, ստացած տեղեկությունները անհրաժեշտ է ամփոփել առաջին հանդիպման թերթիկում(Annex 2): Փողոցի հերթապահության թերթիկը պետք է լրացվի ամենայն մանրամասնությամբ, ինչը հետագայում կտա հնարավորություն օբյեկտիվ վերլուծություն կատարել (Annex 3):

Յուրաքանչյուր հերթապահությունից հետո street-worker-ները պետք է հայտնաբերված երեխաների և նրանց ընտանիքնրի վերաբերյալ տեղեկատվությունը մութքագրեն հատուկ ստեղծված տվյալների բազայում(Annex 5): Ամսվա ընթացքում կատարված փողոցի հերթապահությունների մասին ամփոփ տեղեկատվությունը պետք է պարունակվի փողոցի հերթապահությունների գրաֆիկում(Annex 4):

Փաստաթղթերը մշակվել են World Vision ՄԲԿ-ի “Դժվար իրավիճակում գտնվող երեխաներ” ծրագրի շրջանակներում: