Գլոբալացման պայմաններում երկրների միջև սահմանների “նեղացման” արդյունքում աճել է մարդկանց ներքին և արտաքին տեղաշարժելիության մակարդակը, դրանով իսկ կարծես թե հնարավորություն ստեղծելով մարդկանց ստրկացման և վաճառքի երևույթի նորօրյա դրսևորումների համար:

Թրաֆիքինգը թաքնված, խիստ շահութաբեր և դժվար բացահայտելի հանցագործություններից է: Այս հանցագործության առավել ծանր դրսևորումներից է երեխաների թրաֆիքինգը: Այն մարդու իրավունքների կոպիտ ոտնահարում է, որը տևական, խորը, երբեմն անջնջելի տառապանքներ է պատճառում:

Ներկա պահին Հայաստանում երեխաների թրաֆիքինգի և երեխաների հանդեպ չարաշահումների, շահագործման երևույթի վերաբերյալ տվյալները բավական սահմանափակ են: Թե երեխաների պաշտպանությունը և թե տեղեկացվածության բարձրացումը կապված երեխաների թրաֆիքինգի հետ հիմնականում իրականացվում է տեղի հասարակական կազմակերպությունների և միջազգային գործակալությունների գործունեության միջոցով: Երկրում արձանագրվել են մի շարք տեղաշարժեր` կապված երևույթի ճանաչման հետ, ավելին, երևույթի բաղադրիչների մի մասը արդեն իսկ արտացոլված են օրենսգրքերում և ընթացակարգերում: Սակայն այդ նախաձեռնումները որևէ նշանակալից ազդեցություն չեն ունեցել Հայաստանում երեխաների թրաֆիքինգի իրավիճակի վրա: Երևույթի հանրային ընկալման առանձնահատկությունները, իրազեկվածության ներկայիս մակարդակը և երեխաների շրջանում երևույթի ճանաչման, գիտակցման անբավարարությունը անարդյունավետ են դարձնում դրա դեմ գործող պայքարի միջոցները: